We zijn ook nog een aantal keer aan de kust, want dat blijft onze voorkeur. Maar we hebben gehoord dat er in Fafe een leuke school is. In Fafe aangekomen vragen we op straat of mensen deze school kennen. We hoeven niet lang te vragen want zoals de Portugezen zijn, vriendelijk, worden we meegenomen naar het gemeentehuis. En daar komt ’toevallig’ de wethouder van onderwijs aanlopen. En die kent de school natuurlijk. Hij belt met Raphael, de docent, het is namelijk vakantie. We kunnen die middag komen kijken. We zijn meteen verliefd en als we de filmpjes doorsturen zijn de kinderen ook meteen verliefd.

Ook bekijken we nog een ander school met hetzelfde gedachtengoed. Het is een soort democratische school met als verschil dat er een actieve bijdrage van ouders wordt verwacht en die op hun eigen vakgebied ook les bijdrage leveren. Kinderen mogen zelf bepalen wat ze willen leren. Ze werken in projecten. Niet het systeem is leidend maar het kind. Heel gaaf..

We gaan terug naar Nederland met een heel goed gevoel. Portugal maakt ons blij..

Het onderzoek

Deze blog gaat over het ‘onderzoek’. De lockdowns, avondklokken, reisbeperkingen, thuisonderwijs en ga zo maar door dit riedeltje gaat onophoudelijk door. En wij besluiten mei 2021 om serieus onderzoek te gaan doen om in Portugal te gaan wonen. Het afgelopen jaar blijft die vraag rondgaan bij Suzan en mij, wat willen wij nou precies? En het korte antwoord daarop is, terug naar waar het echt over gaat. En dat wordt steeds duidelijker. Minder de haastig leven, tijdens de lockdown beviel het wel dat er minder ‘moest’. Onze kinderen toch leren wat echt belangrijk is in onze ogen, voedsel kunnen verbouwen, je eigen huis een keer hebben gebouwd, vrij zijn om dat te leren wat jij wat wil leren, niet wat het systeem alleen maar wil dat je leert.

We hebben in het voorjaar pap lammeren van de boer van zorgvrij. Hij vertrouwd Suzan als dierenarts wel met zijn lammeren. Elke ochtend fiets suzan om 6.00 naar de boerderij om melk te halen voor die dag. De kinderen vinden het geweldig en iedereen komt kijken. Ook doen wij mee een onderzoek waar onderzocht wordt of mensen al Covid hebben gehad. Wij krijgen ons gele boekje dat we Covid indefinit zijn, wat inhoud dat we het al hebben gehad. Hiermee hopen we te kunnen reizen. We gaan weekendjes weg met onze camper en samen met vrienden. We maken er het beste van De Camper is een zegen.. Koningsdag besluiten we voor de buurt te organiseren ondanks de lockdown. Onze kinderen snakken naar een koningsdag en alle kids uit de buurt genieten met volle teugen en wij ook. Allemaal oud Hollandse spelletjes voor kind en volwassene.

Voor we het weten is het mei en vertrekken Suzan en ik naar Portugal. We zouden in de Mei vakantie gaan maar toen waren er teveel restricties om te kunnen gaan en hebben we besloten met z’n tweeën te gaan.

Deze blog gaat over het ‘bevriezen’. In het medicijnwiel binnen het Noord-West Europees sjamanisme is de kleur wit de kleur van het noorden. Na het najaar als alle blaadjes van de bomen zijn gevallen komt de natuur, en als het goed is de mens ook, tot rust. Het is een periode van terugtrekken en bezinning. Alle pandemie perikelen zijn weer in volle gang, ik hoef ze niet allemaal te noemen. Maar wanneer het gaat vriezen en er daadwerkelijk ijs is komt Nederland weer uit de huizen. Je ziet alle blijdschap van een enorme groep mensen die met elkaar aan het genieten zijn van het leven, de natuur en daarmee het gehele eco systeem. Alles en iedereen is met elkaar verbonden. De kou geeft ons de mogelijkheid er gezamenlijk op uit te trekken onder bijzondere omstandigheden.

Je ziet de verbondenheid van de mensen wanneer iedereen aan het genieten is. Mensen snakken er zo naar.. Het is een feestje en dat maken we er dan ook van. Samen met de buren een ice-bar op straat en gratis bier en chocomel. Mensen zijn helemaal verbaast, gratis? Ja omdat wij er een feestje van maken en alle passanten mee kunnen genieten. Nou dat is gelukt.

Het doet ons steeds meer beseffen wat we nou eigenlijk willen in het leven. En wat we willen laat zich moeilijk omschrijven, maar we voelen dat we wat willen. En dan wordt, zoals dat gaat, uit het niets geopperd, waarom gaan we niet naar Portugal. Wat eerst door Suzan wordt afgedaan als, nou dat weet ik niet hoor…Maar ja je gevoel laat zich niet misleiden, het blijft om je heen cirkelen. En buren uit Spaarndam komen geregeld op bezoek bij ons en daar hebben we gesprekken mee. Zeespiegelstijging en klimaat komen daar vaak in terug. Ook zij gaan onderzoek doen waar ze willen wonen. Deze buurvrouw weet heel veel van en over duurzaamheid en ziet Nederland niet als houdbaar. In al die gesprekken blijven er vooral drie landen over, Zweden, Denemarken, Portugal. De buren gaan Scandinavie ontdekken en wij Portugal. Waarom? Nou simpel eigenlijk we komen er al 30 jaar en het land bevalt ons prima.

We merken dat het voelt alsof we ‘onder een steen’ hebben geleefd. Er is zoveel zichtbaar geworden. Daarmee tijd om voor onszelf de balans te gaan opmaken. En hier is mede het eerste zaadje gekiemd voor onze reis naar Portugal.

Dus waar veel mensen bezig zijn met de dood zijn wij bezig met leven. Niet bang voor Corona maar juist nieuwsgierig wat maakt dat we met z;’n allen zo massaal in de kramp schieten. Gesprekken met anderen worden lastiger, mensen vinden het raar wanneer je je onderzoekend opstelt. ‘de overheid’ zal toch wel weten wat goed voor ons is. Nou daar twijfelen wij dus aan. Het voelt namelijk niet goed..

We besluiten in manifestaties mee te lopen. Om andere geluiden te horen en te ervaren. En daar worden we bekrachtigd in de gedachte en vooral het gevoel, wat gebeurt hier? En oma loopt ook mee met kleinkinderen. Manifesteren voor vrijheid